انتهای هر سفر

                                پیداست

وقتی برگی باشی

                                       در باد .....

دود شد

                 اسفند

بهار را بریز .

یک آسمان 

                      کلماتی که

                                             معلقند

و  

             زمینی که

                                  پُر از ماست  ...... !

درد می کند سرم

برای دستمالی که

                               نمی بندی

                                                   بر سرت .... !

تو به خواب بیاندیش

و من

            برای اندیشه ام

                                      به جنگ .... .

کجاست حوا ... ؟!

 گندیدند

                    سیبهای سرخ ... !

بختم بلند شده است .

لباسها

                   به تنم

                                      اندازه نیستند !

شرمنده اگر که راه را گم کردم

در آینه آن نگاه را گم کردم

محکوم به حبس ابدت خواهم بود

پرونده ی یک گناه را گم کردم

سر از پا

              نمی شناسم .

گم کرده ام تو را !

 خنده هايم را

زير دندان له مي كنم

تا چشمانم

                  خجالت نكشند !

مسافران به خواب رفته اند .

قطار میدود .

ذهن من

               پر از

                         سوت یک قطار نا تمام ... .

خلوتم را بهم نزنید .

دارم

            درد

                      می زایم !

هوا پس است .

در اتاقم

               دیوار می روید !

تنهایی ام

              کلید خورد

                               خواب من پرید !

روح من جداست

                     از طناب و رخت .

گیره ام بزن

                  به آنچه از تنم جداست !

       موسیقی شعر آسمان باران بود

                                   در چشم تو پرواز کنان باران بود

        زیباتر از این نمی شود طرح نگاه

                                    انگار درون سرمه دان باران بود

                      با حال و هوای خسته افتاد دلم

                                       در آینه ی شکسته افتاد دلم

                      مرگش به گمانم که حقیقت باشد

                                         از پنجره های بسته افتاد دلم

هذیان می نوشم

و خوابهای غفلت چند ساله ام را

                                                     قی میکنم .

از زندگی می هراسم

از دیوارهای این اتاق

از پنجره های بسته ی این شهر

از آدمهایی که محاصره ات کرده اند

و تکه تکه تمام تو را

                                می بلعند ،

تا به استخوان برسند و

                                      تُف کنند ،

بر روح زخم خورده ای که

                                           تنها باقیمانده ی توست

از

       تقسیم نا عادلانه ی زندگی !

هذيان مي نوشم .

تشنه ام ..... !

آغوش در آغوش کبوتر پر زد

بر حلقه ی زرد تو نگاهم در زد

گویی که دریچه ی بهشت آنجا بود

آن لحظه که چشم تو به من هم سر زد

کودکی ام را

                  به آب داده ام .

قد نمی کشم !

رسیدم

              نچيدي ام

                                گنديدم !