به انحنــاي پيچك دستــان آبــي ام

گلوبندي از ستـــاره 
                    

                               ــــ آويختــه ام .

وهــم خـاطــرات خاكستري اتــاق
                                       

                                         از شـكاف پنـجــره 
                                                        

                                                               پرتاب مي شود ؛

عكـس مـن
           

                خــودش را 
                       

                                 مــي كـــٌشــد !


پاييز -83

سوار بر شــیـهــه ي

                              تـنهـا ترین ابــر

                                                 زمستان شو .

  از دریچه اسفند و کوهها

                                     فرار کن .

بهار ،

          عجیب

                     بوی  خون تو  میدهد !

گلها

              بوی تو را میدهند.

بهار

         از دستان مهربان تو

                          به کوهسار شعرم وزیده است .

سوار بر اسبی سپید

                            شعرم را

                                       پر میدهم .

دستانم

            بویناک تو میشوند

و من

       ترنمی از تو

                به آسمان میریزم.

هوا چه بوی خوبی میدهد!

                                 غزل چه زیباست .

 من پر از شعرهای مُسری بدخیمم !

                              رهایم کنید !

تو ميدوي ؛

صبح ميدود ؛

آنچنانكه  بوي نان وهمناك ... 

 در تقاطع

                 شلوغ زندگي !

                                                                                                      به زنده ياد شيون فومني

                     بـه  خـــواب  نرفتــه ام .

                       بـیــداری ام  گـُـم اسـت !

ترنم شب بریز

                   به هوای خسته ام؛

بُگـــذار،

           کمی ـــ

                     ـــ نفس بکشم !

بی خیال باش.

اتفاقی نمی افتد،

اگر،

       حنجره ات را ـــ

                             ـــ  گریه کنی

و حرفهایت را

به گوشهای نا شنوای این روزها ـــ

                                                 ـــ  بسپاری.

در من گوشهایی است ،

                                به ارتفاع ،

                                                   گریه های تو!

^{در شمیم نگاهت}

                     ^{پرسه میزنم}

^{و تمام تنم را}

^{آغشته به احساس مرطوبی می کنم}

^{که به ریشه هایم}

                      ^{پر می دهند.}

^{و اینک،}

             ^{من پرنده ای هستم}

                                  ^{پر از با لهــای تـو!}

هوا کمی بهار داشت.

بویش را می شنیدم.

حتا از پشت سیمهای خاردار،

و دیوارها ،

وسربازهای بی ژ۳ .

محاصره سنگین است.

دیوارها نخستین دشمنـنــد.

تو بوی بهار نارنج را

                            می شنوی ؟!

خنده هایم را

 زیر دندان له میکنم،

                             تا چشمانم

                                             خجالت نکشند!

زهرا (س) ثمر حقیقت از در گیرد

                                   زینب (س) سخن شریعت از سر گیرد

اینجا به هوا خواهی یاران حسین (ع)

                                    مهدی (عج) مدد از رهبر بی سر گیرد

تابوت را رها كنيد!

                           من،

                                    در جاي ديگري هستم.!

پيراهني سياه مي پوشم

                             تا،

                                  ستاره ها

                                               نپرند!

پرواز،

واژه پريده رنگ روزگار ماست!

آرزوي كهنه كبوتري

                           كه بي قفس

                                              حبس مي شود!

بي هيچ حرفي

لبهايم را مي تكانم :

                          زيباست،

                                  چشمهاي بي نظيرخرمايت !

ديروز،

        درخت تاك،

                        آشيانه كبوتران برف بود.

امروز،

          زاغكي سياه،

                            برشاخه هاي سوخته اش

                                                            طعنه مي زند!

پرونده اين روزها

باري به هر جهت

                       پرتاب مي شود،

                                           از دستي

                                                        به ،

                                                                دستي ديگر!

و ناگزير

در لحظه اي

                به ناگهاني تو

                                    بسته ميشود!

ريشه ها را بكن !

بگذار،

            حقـيـقـتـم را

                            بفهمي !

صدای خنده را می شنوم،

                                 اما ،

                                           خنده ای نمی بینم !

صدای گریه را می شنوم،

                                 اما ،

                                          گریه ای نمی بینم !

تنها تورا می بینم،

                         ای ،

                                بغض کاغذی !