خورشید رد می شود از خاکریز شکننده ی باد

در تاریکی مطلقي كه ماه

                                        بر کجاوه ابر نشانده است .

 

عقربک را گره می زنم

                                   به دقیقه های ناگزیري كه ستاره ها نشان مي دهند !

 

خورشید

ترسش را می ریزد

                               به پای کودکی ماه .

 

رودخانه پُر از صبح است !

 

نوشته شده در 87/11/05ساعت توسط امیر رضا رسولی جامع| |